On this day: Freddy Maertens zegeviert autoritair in de Vuelta

Dag op dag 43 jaar geleden werd Freddy Maertens de zesde Belgische wielrenner die de Ronde van Spanje op zijn palmares mag bijschrijven. Maertens staat de hele Vuelta lang aan de leiding en boekt er een van zijn laatste grote successen.

On this day: Freddy Maertens zegeviert autoritair in de Vuelta

© Belga

Een Belgische wielrenner die een van de drie grote rondes wint, het is niet meer van deze tijden. Als we vandaag al onze hoop op de jonge schouders van Remco Evenepoel leggen, komt dat doordat het wachten eeuwig lijkt te duren. Sinds Johan De Muynck de Giro van 1978 winnend afsloot, heeft geen enkele Belg nog mogen plaatsnemen op het hoogste schavotje van de Tour, Giro of Vuelta. Een jaar voor De Muynck, schrijft Freddy Maertens, een van de grootste kampioenen die ons land ooit heeft gekend, op autoritaire wijze de Vuelta op zijn palmares.

Freddy Maertens schiet als een komeet uit de startblokken in een profpeloton dat in die tijd gedomineerd wordt door alleskunner Eddy Merckx. Als neoprof komt de 21-jarige Maertens meteen heel dicht bij de wereldtitel in Barcelona. Felice Gimondi profiteert echter van de onenigheid tussen de Kannibaal en de jonge Flandrien om de regenboogtrui weg te kapen. Het begin van een lange onderlinge rivaliteit tussen de twee wielergrootheden.

Dat verhindert de geboren Nieuwpoortenaar er niet van om een indrukwekkend palmares bijeen te fietsen in de beginjaren van zijn carrière. Op zijn 25ste heeft de kopman van de Flandriaploeg al ongeveer 200 overwinningen op zijn actief, waaronder klassiekers zoals de Amstel Gold Race, Parijs-Tours of Gent-Wevelgem, maar ook het puntenklassement in de Tour. Bij de start van het wielerseizoen 1977 straalt de Belg vertrouwen uit. Met de regenboogtrui, die hij enkele maanden eerder heeft veroverd, om de lenden, wint hij onder meer Het Volk en Parijs-Nice voordat hij zich naar Spanje begeeft om er de Vuelta te betwisten.

Dominantie van start tot finish

Dominantie van start tot finish

© EPA

In Spanje zet Maertens meteen de toon. Hij wint de proloog met 14 seconden voorsprong op zijn ploegmaat Michel Pollentier en 22 seconden op de uittredende winnaar José Pesarrodana. Een koppositie die hij de hele Vuelta lang niet meer zal afstaan. Als complete coureur beschikt Maertens bovendien over een uitzonderlijke snelheid die hem in staat stelt om meerdere etappes naeen te winnen. Iets wat hem ook in deze Vuelta van pas zal komen.

Tijdens de beklimmingen bijt Maertens zich vast in het achterwiel van zijn voornaamste concurrenten, zoals de Spanjaarden Domingo Perurena en Miguel Maria Lasa of de Portugees Joaquim Agostinho. Op het vlakke is de wereldkampioen onaantastbaar en rijft hij zelfs vijf opeenvolgende etappezeges binnen. De verpletterende superioriteit van de Belg ontmoedigt zijn tegenstanders, die dankzij het spel van de bonificatieseconden, hun achterstand alleen maar zien toenemen.

De etappe tussen Bilbao en Urkiola geldt als de laatste kans voor zijn tegenstanders om hem in het nauw te drijven, maar baart een muis. De Belg laat het niet aan zijn hart komen en wint daags nadien de allerlaatste etappe, wat hem in totaal liefst 13 ritzeges en een voorsprong van bijna drie minuten oplevert op zijn naaste achtervolger Lasa. Een ongeloofelijke prestatie, waarbij Maertens het zegerecord van 12 zeges van de Spanjaard Delio Rodriguez dat sinds 1941 standhield van de tabellen fietst. Naast de eindezege en de dertien ritzeges wint Maertens bovendien ook het puntenklassement en dat van de tussensprints. Hij legt op Spaans grondgebied zijn wil op zoals "een dictator uit Zuid-Amerika", vat de schrijver Oliver Dazat het ironisch samen.

Een einde in mineur

Een einde in mineur

© Hollandsehoogte

Later datzelfde jaar neemt Freddy Maertens nog deel aan de Ronde van Italië, waar hij zeven etappezeges binnenrijft voor hij het slachtoffer wordt van een zware valpartij op het circuit van Mugello die hem een polsfractuur oplevert. “Mijn carrière was voorbij”, zou hij dat moment later omschrijven in zijn autobiografie. Maertens zal nadien inderdaad nooit meer dezelfde zijn. Ondanks nog twee groene truien in de Ronde van Frankrijk en een nieuwe wereldkampioenstitel in 1981, vindt hij nooit meer zijn benen van weleer terug.

Daarnaast kent hij ook financiële ellende, gekoppeld aan psychologische problemen en een alcoholverslaving. In 1987 hangt Maertens op 35-jarige leeftijd definitief zijn fiets aan de wilgen. Het eindpunt van een carrière met twee gezichten. Niettemin mag hij terugkijken op een van de mooiste erelijsten uit de Belgische sportgeschiedenis.

Top
t